पेज ४० पर्यंत

प्राण भरून शीडेतून, वल्हव मन पीडेतून
आलाय रे मस्ती चा वारा
होडी चालली पाण्यावर .......
३
दरिया लाख मोलाचा, घाम करी सोन्या चा
नाते हा जन्माशी जोडी
लाट लाट जाय पुढे, जीव आता ऊंच उडे
माया जडे होडी वर वेडी

होडी चालली पाण्यावर
मन उडतय वाऱ्यावर
डोळे जडुनी ताऱ्यांवर – राहे
ऊंच ऊंच हिंडोळे, अधरावर लय डोले
लाटांवर स्वप्न धुंद वाहे वाहे वाहे वाहे
-अरुण

मराठी कविता – देव हरवला कुठे ......

देव शोधितो कशास वेड्या, देव हरवला कुठे
हरवला तूच जगातून इथे
१)
अपले तुपले घेणे देणे, किती कमवले किती गमवले
रात दिवस ही जडली पाठी, विवंचने ची भुते
देव हरवला कुठे .....
२)
नयन झोपले नयन जागले, अवधानाचे दार लोटले
जीवित क्षण निर्जीव त्यावरी स्मृती स्वप्नांची पुटे
देव हरवला कुठे ........
३)
पाऊस माती अंबर वारा, देव भेटतो सतत जिवाला
धर्म कर्म जप जाप साधिले, तरी न अंतर मिटे
देव हरवला कुठे .......
४)
गगन निळे ही धरती काळी, देहा पासुन नसे निराळी
अहंकार घर आंत बांधुनी, देहा पासुन तुटे

देव शोधितो कशास वेड्या, देव हरवला कुठे
हरवला तूच जगातून इथे
-अरुण

मराठी – प्रेम गीत
(माझ्या जुन्या गीतांपैकी एक)

थांब इथे जाऊ नको, मज अंतर देवू नको

चंद्रा करिता नभांत चांदण्या ही थांबल्या
काठा सह गीत गात लाटा ही रंगल्या
प्रीतीची बेला ही, तिज निराश ठेवू नको
थांब इथे जाऊ नको, मज अंतर देवू नको

हृदया च्या तारांवर सूर आज साधला
मिलनाच्या पदराला भाग्यरंग लाभला
भेटी ची हीच वेळ पुन्हा वाट पाहू नको
थांब इथे जाऊ नको, मज अंतर देवू नको

रात्रीचे राज्य इथे दिवस अजुन दूर उभा
हृदयांचे मंगल हे स्वप्नांची ही सभा
जाते मी जाते - हे बोल पुन्हा बोलू नको
थांब इथे जाऊ नको, मज अंतर देवू नको
-अरुण

रुबाई
*******
आसमां वक्त से हटते हुए........ ..देखा न कभी
हर सेहेर  बाद रात....सिलसिला बदला न कभी
कभी तूफान कभी मंद....... ..कभी ठहरा समीर
आसमां अपनी जगह रुक्कासा, खिसका न कभी
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
खऱ्या चे  कितीही गोडवे गाईले तरी खोटेच मनाला भावते
खोट्याने  काहीं ही साध्य होत नाही हे मनांत खोलवर ठसले  की मगच
मन खऱ्या च्या शोधात  धावते
-अरुण

बोधस्पर्शिका
***************
तहान असेल तर पाणी भेटेल, भूक असेल तर अन्न
ईश्वर न भेटे त्यांस .........जो केवळ शास्त्र -संपन्न
-अरुण

हिंदी और मराठी बोधस्पर्शिका
*****************************
चढ़ चक्के पर होत है ...दुनियाभर की सैर
जो चक्के में फँस गया उसकी ना कुई ख़ैर
--------------------------------------------
मन चाका सारखे गरगरत राहते
ध्यान अक्षल (axle) प्रमाणे स्थिर राहते
मनात गुंतला तो वाहून गेला
ध्यानात राहिला तो तरून गेला
-अरुण



































मराठी- प्रेमगीत
(माझ्या जुन्या गीतांपैकी)
१)
सजणा ! अपुली मान- मला तू, सजणा अपुली मान  
कधी कधी मी अशी एकटी
नदी तिरावर नदी सोबती
हृदय करून मोकळे तिला मी
करते अश्रु दान -  
सजणा ! अपुली मान- मला तू, सजणा अपुली मान
२)
नकोस ठेवू राग मनातुन
तुलाच स्मरते क्षणा क्षणातुन
स्वर प्रीतीचे तुझे न मिळता
सरेल जीवन-गान
सजणा ! अपुली मान- मला तू, सजणा अपुली मान
३)
घेरे मजला तिथेच वारा
जिथे खेळला नयन इशारा
स्मृती झोम्बुनी मला विचारी
कुठे तुझे ते प्राण

सजणा ! अपुली मान- मला तू, सजणा अपुली मान
-अरुण


मराठी लावणी
**************
घ्या ना विडा प्रीतीचा घ्या राया
(माझ्या जुन्या गीतांपैकी)

घ्या ना विडा प्रीतीचा घ्या राया
वैरी दुनिया ही समदी विसराया
१)
काळजाचे निवडले पानं
काथ इश्काचा पडला छानं
तापलेला जवानी चुना
भिजवली सुपारी मदनानं
आगवाणी लवंग जीभ जळवाया
घ्या ना विडा प्रीतीचा घ्या राया
२)
हातांचे तबक घ्या पुढे
खणखणले बांगडी चुडे
दाबा मिठ्ठी चा हा अडकिता
ताल उरातले धडधडे
लाल चुटटुक मन सारे रंगवाया
घ्या ना विडा प्रीतीचा घ्या राया
३)
पडु देवू नका कुठे डागं
समद्या गावात भडकेल आगं
तोंडो तोंडी बातं पसरलं
लोकं प्रीतीचा करतील रागं
लपवून प्रीती रस चघळाया
घ्या ना विडा प्रीतीचा घ्या राया
वैरी दुनिया ही समदी विसराया
-अरुण




मराठी  -भक्ती लावणी
*********************
दाटला जीवात माझ्या, एक प्रेमभाव रे
प्रीतीच्या तू देवता रे, पाव मला पाव रे
१)
देवळात मी प्रीती च्या लावली ही जीव-वात
शंख बोले घुंघरुत, झाला ढोलकी चा साथ
तुझ्या सावली साठी मी सोडीन हे गाव रे
प्रीतीच्या तू देवता रे ........
२)
प्रेम फासले अंगाला, ध्यान लावले प्रेमाचे
झाकल्या डोळ्यांना माझ्या स्वप्न दिसे मीलनाचे
सारे कांही विसरेन, नाही तुझे नाव रे
प्रीतीच्या तू देवता रे ........
३)
सांग केंव्हा खोलतो रे, दरवाज्या हृदयाचा
जीव पुढे टाकला मी, स्पर्श दे तुझ्या पायाचा
प्रेम केवळ प्रेम नाही, हाच भक्तीभाव रे
प्रीतीच्या तू देवता रे, पाव मला पाव रे
-अरुण

बोजड असले तरी....लिहावेसे वाटले
**********************************
अस्तित्वाला मीत्वा चा भ्रम होतो
मीत्वा ला होणाऱ्या सर्व जाणीवांत
भ्रम सक्रीयच राहतो
अस्तित्व जेवढे सावध राहील
मीत्व तेवढेच दुबळे होईल
अरुण

एक चिंतन गझल
******************
आकाश संकोचणे हा आघात आहे, आता
विव्हळत बसणे हाच प्रघात आहे

भ्रमाचा एक थेंबच ओघळला होता तेंव्हा
जीवन अख्खे अता भ्रम- प्रपात आहे

धुरात आगीच्या जो भुललो.. तो मी
आगीला विसरण्यात निष्णात आहे

सत्य भूमीवर पसरून आहे हा जो पसारा
असत्य त्या वरलेच रोप.. त्याचेच झाड आहे

'लयभारी' बोलतोय् हा आरोप खरा असला
तरी भारीपण जाण्यास ऐकणाराच जबाबदार आहे
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
अख्खे जगत अस्तित्व
नेहमीच आनंदात आहे
तुकड्यात उतरले की
फक्त संवादात आहे
अरुण

बोधस्पर्शिका
***************
शब्द जे दाखवत आहेत, ते बघायचे आहे
परंतु, शब्दांनाच बघत बसणारे अनेक आहेत
शब्द बोधदायी असतात... संचनीय नाहीत
-अरुण

हिंदी और मराठी बोधस्पर्शिका
*****************************
चढ़ चक्के पर होत है ...दुनियाभर की सैर
जो चक्के में फँस गया उसकी ना कुई ख़ैर
--------------------------------------------
मन चाका सारखे गरगरत राहते
ध्यान अक्षल (axle) प्रमाणे स्थिर राहते
मनात गुंतला तो वाहून गेला
ध्यानात राहिला तो तरून गेला
-------------------------------------------
-अरुण

बोधस्पर्शिका
*****************
कांही डोळ्यां समोर असल्याने दिसते
तर कांही डोळ्यां पासुन लपते
दिसत नसणाऱ्या चे ही भान, ज्यांना
त्यानांच 'पूर्ण' उमजते
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
पूर्व दिशा कोणती दिसल्यावरच
पश्चिम कोणती हे ठरते -
दोन गोष्टी विरुद्ध दिसल्या तरी मुळात
त्या एकाचीच दोन टोके असतात
-अरुण








बोधस्पर्शिका
****************
अबोध बालकांच्या प्रश्नांना
बोधदायी उत्तरे हवी,
ज्ञानदायी उत्तरे देऊन आपण
आपले अज्ञान झाकतो आणि
त्यांच्यातली निरागसता संपवतो
-अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
सकाळच्या वर्तमान-पत्रांचा गठ्ठा
सायंकाळी रद्दीत दिसतो
माणूस मात्र वर्तमानाला उसवून
कालचीच बात उगाळत बसतो
-अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
माणुस अंधारात वाट चाचपतो
आणि उजेडात गोंधळतो की ....ही वाट पकडावी की ती?
स्वत: प्रकाशला की वाटच बनतो...
मग चाचपणे ही नाही अन् गोंधळणे ही नाही
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
कांही ही बघा, केंव्हा ही बघा
बघणारा लागतो
बघणारा नाही.. तरी ही ही बघणे,
या साठी
'मी' विरून जावा लागतो
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
मानसशास्त्र अर्ध-जागृत लोकांचे
मनो विकार दूर करते
बोध-स्पर्श  (अंतर्ज्ञान)-
माणसाला खाडकन पूर्ण जागा करते
अरुण




बोधस्पर्शिका
*************
घेतलेला अनुभव
शब्दातुन सांगितला तरी
ते शब्द वाचुन वा ऐकुन
अनुभव घेता येत नाही
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
असत्या ला सत्य उमजणे शक्य नाही
तर सत्या ला विकृत किंवा असत्य होता येत नाही
तरी ही संस्कारित किंवा कृत्रिम माणूस
सत्या चा शोध घेतोय्.. आणि
सत्याला व्यवहारात (असत्यात) आणू पाहतोय्
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
शून्य झाला त्याला
संख्यां चा होतो अनुभव
जो जाणतो केवळ संख्या
त्याला शून्याचा फक्त अनुमान
अरुण

मराठी-उर्दू - मिश्र शायरी
************************
जीतेजी खुदची मौत बघणे किती बामुश्कील
धावती गाडी, तिचे चाक बदलणे जैसे
-अरुण

जीतेजी खुदची मौत बघणे किती बामुश्कील = दुनियादारीत वावरत असता अहंकार निष्क्रिय होणे किती कठीण
धावत्या गाडीचे चाक बदलण्या सारखे आहे हे.

बोधस्पर्शिका
*************
विचार कधीच थांबत नाहीत
गतिमान असतात.
अशा न थांबणाऱ्या विचारांतुनच...
विचारक वेगळा असल्याचा भास होतो.
अरुण






बोधस्पर्शिका
*************
असत्य पूर्णत: ओळखणे
माणसा ला शक्य आहे
परंतु सत्य उमजणे
माणसा च्या हातात नाही
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
'मी' ला  जे वाटते
तसेच घडवू शकण्याचे स्वातंत्र्य
प्रत्येकाला हवे आहे.
परंतु 'मी' कोण आणि त्याला अत्ता
अमुकच घडावे असे कां वाटते आहे ?....हे स्पष्टपणे बघू शकण्याचे स्वातंत्र्य ....
आपल्या कडे नाही... हे ज्याला दिसुन आले, तोच अंतर शोधास प्रेरित होतो
- अरुण

बोधस्पर्शिका
***************
जे बालका प्रमाणे
अबोध-अजाण मना चे असतात
कोणी किती दुखावले तरी दुखावत नाहीत
जे ताठर व मतलबी मनाने जगत असतात,
कधी कोण दुखावेल.. या भीतीतुन
मुक्त राहत नाहीत
अरुण
दोहा
-----
माटी कभी न टूटती, घट माटी का टूट
जो माटी बनकर रहे, टूट सके ना फूट
अरुण

बोधस्पर्शिका
***************
नीतिमत्तावाद्यांनी जर
जग निर्मिले असते तर
गुलाबाला काटे नसते
आणि कमळ
शुद्ध निर्मल पाण्यातच
उगवले असते
-अरुण


बोधस्पर्शिका
**************
विचारलेला प्रश्न आणि येणारे उत्तर
या मधे लोपणाऱ्या काळा चे
दुसरे नांव आहे........विचार
अरुण


बोधस्पर्शिका
**************
इच्छा म्हणजे अभाव
अभाव म्हणजे असमाधान
या उलट
संतोष म्हणजे निरिच्छता
म्हणजेच तृप्ति......असेच
परम समाधान म्हणजे समाधि
अरुण

दोन मराठी शेर
****************
मी बदलतो सतत अपले पिंजरे
मुक्तता फसवी कधी सरणार नाही
------------------
बावटे पाहून दुबळ्यांच्या करी
वाघ वखवखला कधी पळणार नाही
अरुण
बोधस्पर्शिका
***************
वाऱ्यावर काढीतो
वाऱ्याच्याच रेषा
संसार ह्या रेषांचाच तमाशा
अरुण
बोधस्पर्शिका
**************
सुखकर इच्छा... जी पूर्ण होण्या सारखी नाही, तिला
विश्वास रुपाने मनांत बाळगून, माणूस खोटे समाधान मानून घेतो.
'देव' ही....अशीच एक इच्छा आहे.