15 April Marathi 2016
बोधस्पर्शिका
************
सगळेच प्रश्न, प्रश्न नसतात
बरेच विचारण्याजोगे
तर काहींच
विचार करण्याजोगे असतात
-अरुण
बोधस्पर्शिका
***************
सुबह ऊंघता सोये वो तो, रात में दिन का मान धरे
पत्थर में हैं प्राण, न देखे, प्राण रचे......सम्मान करे
अरुण
----------
दिवसाची 'जाग' न बघतां...झोपत राहणारा
रात्रीलाच दिवस समजुन ......जागत राहतो
दगडात ही प्राण आहेत.. ......हे न बघणारा
दगडाला कोरुन....... ..त्याला पूजत राहतो
- अरुण
बोधस्पर्शिका
************
एकदा कुणी सत्य खुणवुन दाविले, अन् मग,
......त्या खुणेला सर्व पूजत राहिले
- अरुण
बोधस्पर्शिका
**********
समोर दिसणारे वाचत चला
वाचुन झालेले पुसत चला.....
म्हणजेच मनाची पाटी कोरी राहील
आणि जगणे आनंददायी होईल
- अरुण
बोधस्पर्शिका
***********
‘ते’ बघतात आणि लिहितात
आम्ही ते जे लिहिलेले...
वाचतो आणि बघून झाले
असे मानुन घेतो
- अरुण
बोधस्पर्शिका
**********
सैल होत चाललेले जागेपणा
म्हणजे लक्षण झोपेचे
सक्रीय होत चालणारी झोप
म्हणजे लक्षण जागेपणाचे
परंतु जाग-झोप या पलिकडे असते
कांहीतरी वेगऴेच
- अरुण
बोधस्पर्शिका
************
‘वारा असतो, स्पर्शतो पण दिसत नाही’ –
ही प्रत्यक्ष जाणीव सर्वांत इतकी रुजली आहे कि
वारा दिसावा असा विचार ही कधी कोणास होत नाही.
‘अहं’ हा अस्तित्वात नाहीच..... हा विचार पटत असला तरी
प्रत्यक्ष जाणीवेत रुजत नाही.
कळते पण वळत नाही.
- अरुण
बोधस्पर्शिका
***********
प्रत्येक क्षण स्वत:त
स्वत:चे फुलणे बघतो
जसा फुलतो तसाच आहे तो,
असे मानुन घेतो
- अरुण
बोधस्पर्शिका
***********
आठवत असलेल्या प्रश्णांसाठी
आठवत असलेलीच उत्तरे लागतात
सतवत असलेल्या प्रश्णांची उत्तरे
शोधावी लागतात
- अरुण
बोधस्पर्शिका
***********
माणसाला सर्वव्यापक चैतन्याचे वरदान मिळाले असता ही, माणुस चेतने ची उंची न गाठता, चेतनेला जमीनी वरील अनुभव एकत्र करण्यासाठी वापरत राहतो. वरदान असले तरी शापितच राहतो.
बालपणावर, तरुणपण रचतो... मग तरुणपणाच्या उत्साहाच्या आधारे सांसारिक जबाबदाऱ्या पार पाडतो... मग राबून थकला की ‘देव देव’ करायला लागतो. देवाचा विचार पश्चातापातुन घडतो, कोणत्याही जिवंत जाणीवेतुन नव्हे. थोडक्यात काय तर रोपटे उंच उंच जात बहरण्या ऐवजी जमीनीलगतच सरपटत मोठे होत राहते. लांब लांबवरचा पल्ला गाठणाऱ्याला, समाज प्रशस्ती देतो, जो लांबी गाठत नाही त्याची कीव करतो.
ज्यांनी अक्षराचा शोध लावला तो खऱ्या अर्थाने उंचावला, उत्क्रांत झाला. जे साक्षर, शिक्षित, उच्च-शिक्षित होत राहतात ते केवळ ज्ञान व कौशल्य वाढवत राहतात, लांब लांब जात राहतात, उंच नव्हे.
- अरुण
एक बोधप्रद संवाद
****************
मी विचारले...... हा जो आंत ‘मी’ ‘मी’ करतो आहे, ‘मी’ म्हणुन वावरतो आहे, तो कोण?
तो समोर च्या भिंती कडे बोट दाखवत म्हणाला...
“बघ, समोर भिंत आहे, भिंतीवर एक फ्रेम लटकवलेली आहे. फ्रेम च्या आंत कांही रंग विखूरलेले, कांही रेषा काढलेल्या आहेत.......दिसल्या का?
मी म्हणालो.......हो, भिंत दिसतेय् , फ्रेम ही दिसतेय् अन् आंत काश्मीर चे दृश्य चितारले आहे. असे दिसतय्
तो हसला...थांबला.....आणि म्हणाला......
मी ज्याला .. रंग विखूरलेले, रेषा काढलेल्या आहेत.......असे म्हणतोय, त्याच्या आंतच तुला काश्मीर चे दृश्य दिसत आहे.
तो पुढे म्हणाला.........सरळ सरळ बोलायचे झाले तर.... मेंदूत विखुरलेले जाणीवें चे बिंदु, रेषा, भावरंग- आकृत्या म्हणजेच तुला भासणारा ‘मी’.... दुसरे तिसरे कांही नाही. हा भासित ‘मी’च, , आंत सतत वावरताना भासतोय्.
- अरुण
बोधस्पर्शिका
************
सगळेच प्रश्न, प्रश्न नसतात
बरेच विचारण्याजोगे
तर काहींच
विचार करण्याजोगे असतात
-अरुण
बोधस्पर्शिका
***************
सुबह ऊंघता सोये वो तो, रात में दिन का मान धरे
पत्थर में हैं प्राण, न देखे, प्राण रचे......सम्मान करे
अरुण
----------
दिवसाची 'जाग' न बघतां...झोपत राहणारा
रात्रीलाच दिवस समजुन ......जागत राहतो
दगडात ही प्राण आहेत.. ......हे न बघणारा
दगडाला कोरुन....... ..त्याला पूजत राहतो
- अरुण
बोधस्पर्शिका
************
एकदा कुणी सत्य खुणवुन दाविले, अन् मग,
......त्या खुणेला सर्व पूजत राहिले
- अरुण
बोधस्पर्शिका
**********
समोर दिसणारे वाचत चला
वाचुन झालेले पुसत चला.....
म्हणजेच मनाची पाटी कोरी राहील
आणि जगणे आनंददायी होईल
- अरुण
बोधस्पर्शिका
***********
‘ते’ बघतात आणि लिहितात
आम्ही ते जे लिहिलेले...
वाचतो आणि बघून झाले
असे मानुन घेतो
- अरुण
बोधस्पर्शिका
**********
सैल होत चाललेले जागेपणा
म्हणजे लक्षण झोपेचे
सक्रीय होत चालणारी झोप
म्हणजे लक्षण जागेपणाचे
परंतु जाग-झोप या पलिकडे असते
कांहीतरी वेगऴेच
- अरुण
बोधस्पर्शिका
************
‘वारा असतो, स्पर्शतो पण दिसत नाही’ –
ही प्रत्यक्ष जाणीव सर्वांत इतकी रुजली आहे कि
वारा दिसावा असा विचार ही कधी कोणास होत नाही.
‘अहं’ हा अस्तित्वात नाहीच..... हा विचार पटत असला तरी
प्रत्यक्ष जाणीवेत रुजत नाही.
कळते पण वळत नाही.
- अरुण
बोधस्पर्शिका
***********
प्रत्येक क्षण स्वत:त
स्वत:चे फुलणे बघतो
जसा फुलतो तसाच आहे तो,
असे मानुन घेतो
- अरुण
बोधस्पर्शिका
***********
आठवत असलेल्या प्रश्णांसाठी
आठवत असलेलीच उत्तरे लागतात
सतवत असलेल्या प्रश्णांची उत्तरे
शोधावी लागतात
- अरुण
बोधस्पर्शिका
***********
माणसाला सर्वव्यापक चैतन्याचे वरदान मिळाले असता ही, माणुस चेतने ची उंची न गाठता, चेतनेला जमीनी वरील अनुभव एकत्र करण्यासाठी वापरत राहतो. वरदान असले तरी शापितच राहतो.
बालपणावर, तरुणपण रचतो... मग तरुणपणाच्या उत्साहाच्या आधारे सांसारिक जबाबदाऱ्या पार पाडतो... मग राबून थकला की ‘देव देव’ करायला लागतो. देवाचा विचार पश्चातापातुन घडतो, कोणत्याही जिवंत जाणीवेतुन नव्हे. थोडक्यात काय तर रोपटे उंच उंच जात बहरण्या ऐवजी जमीनीलगतच सरपटत मोठे होत राहते. लांब लांबवरचा पल्ला गाठणाऱ्याला, समाज प्रशस्ती देतो, जो लांबी गाठत नाही त्याची कीव करतो.
ज्यांनी अक्षराचा शोध लावला तो खऱ्या अर्थाने उंचावला, उत्क्रांत झाला. जे साक्षर, शिक्षित, उच्च-शिक्षित होत राहतात ते केवळ ज्ञान व कौशल्य वाढवत राहतात, लांब लांब जात राहतात, उंच नव्हे.
- अरुण
एक बोधप्रद संवाद
****************
मी विचारले...... हा जो आंत ‘मी’ ‘मी’ करतो आहे, ‘मी’ म्हणुन वावरतो आहे, तो कोण?
तो समोर च्या भिंती कडे बोट दाखवत म्हणाला...
“बघ, समोर भिंत आहे, भिंतीवर एक फ्रेम लटकवलेली आहे. फ्रेम च्या आंत कांही रंग विखूरलेले, कांही रेषा काढलेल्या आहेत.......दिसल्या का?
मी म्हणालो.......हो, भिंत दिसतेय् , फ्रेम ही दिसतेय् अन् आंत काश्मीर चे दृश्य चितारले आहे. असे दिसतय्
तो हसला...थांबला.....आणि म्हणाला......
मी ज्याला .. रंग विखूरलेले, रेषा काढलेल्या आहेत.......असे म्हणतोय, त्याच्या आंतच तुला काश्मीर चे दृश्य दिसत आहे.
तो पुढे म्हणाला.........सरळ सरळ बोलायचे झाले तर.... मेंदूत विखुरलेले जाणीवें चे बिंदु, रेषा, भावरंग- आकृत्या म्हणजेच तुला भासणारा ‘मी’.... दुसरे तिसरे कांही नाही. हा भासित ‘मी’च, , आंत सतत वावरताना भासतोय्.
- अरुण
