पेज ४७ पर्यंत

बोधस्पर्शिका
*************
ओळखी च्या वाटेवर काही ही नवे नसते
नव्या डोळ्यांनी बघणाऱ्यालाच नवे दिसते
अरुण

ह्या पाऊस धारा....
******************
ह्या पाऊस धारा.... धरा भिजवती
गंधीत परिसर सारा
काळ्या दाट ढगांना शिवतो
मऊ मुलायम वारा
****
सळसळणाऱ्या पानांचे स्वर.. सर सर सरीत सरले
डोंगरमाथे दाट ढगांच्या कुशीत अलगद शिरले
धरती वर उन्मुक्त विखुरला...हिरवागार पसारा
ह्या पाऊस धारा .....
***
खळखळणाऱ्या जलभर रेषा... डोंगरघाट घसरल्या
दरी वनांतील जलथल वाटा... ओळखवेशा विरल्या
जल-काहूर करोनी अवनी..... करते दीर्घ पुकारा
ह्या पाऊस धारा .....
***
तळमणाऱ्या भू भेगांतुन.... जीवनजल दरवळले
रुक्ष कपारी ओल्या झाल्या... मेघ मधाळ बिलगले
क्षितिजाच्या श्वांसातुन उडतो... आल्हादीत फवारा
ह्या पाऊस धारा .....
***
ह्या पाऊस धारा.... धरा भिजवती
गंधीत परिसर सारा
काळ्या दाट ढगांना शिवतो
मऊ मुलायम वारा
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
शून्यातुनच..बुद्धीने संख्या रचल्या
पण शून्य काय...हे बुद्धी ला स्पर्शत नाही
फक्त बुद्धांनाच उमजते
अरुण





बोधस्पर्शिका
************
बहुदा आपण सर्व तात्कालिक समाधानांवर जीवन जगणारी माणसे आहोंत. असे म्हणतात की ....समग्रतेने किंवा पूर्ण गहनतेने जीवनाचे दर्शन घेण्याचे साहस करणाऱ्यानांच....जीवन कळले आहे.
-अरुण

रुबाई
********
तैरते वक़्त कोई प्यास से तिलमिलाता हो, बात सुनी नही
डूबता हो और पानी माँग रहा हो पीने को, बात जमी नही
वैसे तो तैरकर या डूबकर ही...........जानी गई है जिंदगी
चुल्लू चुल्लू पीकर जो जानना चाहें.. उनसे बात बनी नही
अरुण


बोधस्पर्शिका
**************
मनाला होणारी जाणीव व मनाने घडणाऱ्या कल्पना.....
दोन्ही वास्तवाचेच भाग. परंतु निर्मना ला जे उमजते
ते सर्व असते सत्य जे मनाला
कधीच कळत नाही
अरुण
एक शेर
********
झूठ के बाज़ार में सच बिकता नही है
जो ख़रीदा जाए....... वह सच नही है
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
माणसांच्या ह्या जगात
देव दिसत नाही
माणसा ला देवदृष्टी लाभली
तरच देव दिसतो
- अरुण














एक गझल
***********
मोडली गळ्यात हाक.. बोलवू कशी
वाट.. आंधळ्या, खुणेत दाखवू कशी

घालमेल सावरीत ......दिवस संपला
ही उदास सांजवेळ...... घालवू कशी

घर घरातले दिवे........ जळून संपले
अर्ध-पेटल्या दिव्यास....मालवू कशी

श्वांस भार पावलास.... वाटले अता
स्वप्न पांगळे......धरून चालवू कशी

अर्थ, सूर,ताल,नाद....... ....दूर गुंतले
शब्द कोरडे उगाच.........आळवू कशी
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
उर्मी आल्यावरच
पिसारा उलगडतो
वेडेपण झोंबल्यावरच
शहाणपणा उमलतो
अरुण
बोधस्पर्शिका
**************
जे जे अस्तित्वात नाहीच ते ते माणसाच्या
विचारात असल्या कारणाने, माणसाने जीवन जगण्यास
उपयोगी बनवले. ...लहान मोठे,इथे तिथे, माझे तुझे
,.... असले मोजमाप माणसाच्या नित्य उपयोगा चे असले तरी
अस्तित्वात नसतात.... यामुळेच कदाचित माणसाच्या जगाला
माया जगत म्हटले जाते
अरुण
बोधस्पर्शिका
**************
अपलेच डोळे आणि अपलेच पाय असतील
तर वाट चुकत नाही
दुसऱ्यांच्या डोळ्यांनी चालणाऱ्याला
वाट दिसत नाही
अरुण






बोधस्पर्शिका
**************
लोकशाहीत हीच मोठी सोय की ती
खरे, खोटे, आस्तिक, नास्तिक.....
अशा सर्वांना वाव देते कारण ती
कोण खरे कोण खोटे हे बघत न बसतां.
‘कुणाला जास्त मते/सीटे
ह्यावरच केवळ निवड करते
-अरुण
बोधस्पर्शिका
************
एक म्हणतो ...
'शोधा वदे, शोधा वदे'
दुसरा म्हणतो ....
हो, शोधतो, पण 'वदे' म्हणजे काय हे तर कळू दे अगोदर
परत पहिला म्हणतो .....
कां?- शोधतोस ना 'देव' तू,  'देव' म्हणजे नक्की काय, हे कळण्या अगोदरई
-अरुण
बोधस्पर्शिका
**************
नज़र जिथे जाते, तिथे
विचार लगेच पोहचतो
नजरेला 'जसे च्या तसे'
बघण्यास रोकतो
अरुण
एक शेर
*********
तमन्ना से बच निकलने का ख़याल
किसी तमन्ना से कम नही होता
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
कृती मनाने नव्हे,
मनापासून व्हायला हवी,
कारण
मनाने होते फक्त कल्पना
आणि मनावाचुन होते फक्त शारीरिक यंत्रणा
-अरुण






बोधस्पर्शिका
************
शरीर श्रमाने थकले की
विश्रमासाठी थांबते
मन थांबण्याच्या भीतीमुळे
चालतच राहते
अरुण

बोधस्पर्शिका
************
ज्या इच्छा आशाळभूत असतात व
कोणत्या तरी विश्वासावर आधारलेल्या असतात
त्या फसव्या असतात
अरुण
खरे नाही का हे की-
*******************
ह्या उत्सवी गणेशा चा एकूण प्रवास व
माणसाचा जीवन-प्रवास सारखाच
---------
प्रथम 'सर्जन'
मग 'गर्जन तर्जन  .......
आणि शेवटी
'विसर्जन'

अरुण
बोधस्पर्शिका
**************
जन्माच्या वेळी प्रत्येक जण असतो
सकल, निनावी, पूर्ण, समाधानी....
पण ओळख मिळताच तो होतो
वेगळा....परिचित...आंशिक, अतृप्त....
अरुण
बोधस्पर्शिका
************
इच्छा..... ही ऊर्जेला सक्रीय
करणारी प्रेरणा असुन ती सर्वांचे
हित साधते की अहित हे...
इच्छे च्या स्वरूपा वर अवलंबुन आहे.
उपाशी पोटाची भूक आणि अप्पलपोट्याची भूक
सारखी नाही....
पहिली शारीरिक संवेदना तर
दुसरी आहे
मानसिक असमाधाना ची वेदना
- अरुण


बोधस्पर्शिका
**************
मना ला देह चालवतो की
देह मनामुळे चालतो ???
असे प्रश्न ....
त्यालाच पडतात ज्याला
देह आणि मन वेगवेगळे आहेत
असे वाटते.
'देहमना' चे असणे
उमजुन येत नाही.
अरुण

बोधस्पर्शिका
************
अंधारात दोन पेटत्या वातींचा प्रकाश
एकचा एक असतो.
जमीन सलग एकची एक
पण मधुन वाहणाऱ्या नदी मुळे
तिचेच दोन वेगळे किनारे झालेले दिसतात.
कितीही माणसे असु देत पृथ्वीतलावर
सर्वांचे अंतरंग
एकच प्रेमधारेत बुडालेले आहे
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
‘निसर्गाशी लढून निसर्गाला जिंकता येते’
हा विचार विज्ञान-सुसंगत नव्हता –
हे आता कळुन चुकले आहे.
‘निसर्गाशी मैत्री राखत त्याला जीवन-संगत कसे बनवायचे’ –
ह्याचा विचार आता नव-विज्ञान करीत आहे
-अरुण

ज़िन्दगी रूहानी
***************
देखना... सबकुछ बराबर की नज़र से
ज़िन्दगी होगी तभी .....असली रूहानी
कुछ पे ज़्यादा ध्यान देना कुछ बिसरना
व्यर्थ में ही मोल लेते ...........परेशानी
अरुण





बोधस्पर्शिका
*************
अस्तित्वाची विभागणी होत नसते
पण मनाला मात्र विभागणीनेच कळते
म्हणुनच त्याला
कुठे तरी दिवस तर..कुठे तरी रात्र दिसते
-अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
मेंदू चे खाद्य आहे .......
खऱ्याखुऱ्या जाणवलेल्या संवेदना
मना चे खाद्य आहे ....
सोयीप्रमाणे रचलेल्या संकल्पना
-अरुण

पेज ४० पर्यंत

प्राण भरून शीडेतून, वल्हव मन पीडेतून
आलाय रे मस्ती चा वारा
होडी चालली पाण्यावर .......
३
दरिया लाख मोलाचा, घाम करी सोन्या चा
नाते हा जन्माशी जोडी
लाट लाट जाय पुढे, जीव आता ऊंच उडे
माया जडे होडी वर वेडी

होडी चालली पाण्यावर
मन उडतय वाऱ्यावर
डोळे जडुनी ताऱ्यांवर – राहे
ऊंच ऊंच हिंडोळे, अधरावर लय डोले
लाटांवर स्वप्न धुंद वाहे वाहे वाहे वाहे
-अरुण

मराठी कविता – देव हरवला कुठे ......

देव शोधितो कशास वेड्या, देव हरवला कुठे
हरवला तूच जगातून इथे
१)
अपले तुपले घेणे देणे, किती कमवले किती गमवले
रात दिवस ही जडली पाठी, विवंचने ची भुते
देव हरवला कुठे .....
२)
नयन झोपले नयन जागले, अवधानाचे दार लोटले
जीवित क्षण निर्जीव त्यावरी स्मृती स्वप्नांची पुटे
देव हरवला कुठे ........
३)
पाऊस माती अंबर वारा, देव भेटतो सतत जिवाला
धर्म कर्म जप जाप साधिले, तरी न अंतर मिटे
देव हरवला कुठे .......
४)
गगन निळे ही धरती काळी, देहा पासुन नसे निराळी
अहंकार घर आंत बांधुनी, देहा पासुन तुटे

देव शोधितो कशास वेड्या, देव हरवला कुठे
हरवला तूच जगातून इथे
-अरुण

मराठी – प्रेम गीत
(माझ्या जुन्या गीतांपैकी एक)

थांब इथे जाऊ नको, मज अंतर देवू नको

चंद्रा करिता नभांत चांदण्या ही थांबल्या
काठा सह गीत गात लाटा ही रंगल्या
प्रीतीची बेला ही, तिज निराश ठेवू नको
थांब इथे जाऊ नको, मज अंतर देवू नको

हृदया च्या तारांवर सूर आज साधला
मिलनाच्या पदराला भाग्यरंग लाभला
भेटी ची हीच वेळ पुन्हा वाट पाहू नको
थांब इथे जाऊ नको, मज अंतर देवू नको

रात्रीचे राज्य इथे दिवस अजुन दूर उभा
हृदयांचे मंगल हे स्वप्नांची ही सभा
जाते मी जाते - हे बोल पुन्हा बोलू नको
थांब इथे जाऊ नको, मज अंतर देवू नको
-अरुण

रुबाई
*******
आसमां वक्त से हटते हुए........ ..देखा न कभी
हर सेहेर  बाद रात....सिलसिला बदला न कभी
कभी तूफान कभी मंद....... ..कभी ठहरा समीर
आसमां अपनी जगह रुक्कासा, खिसका न कभी
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
खऱ्या चे  कितीही गोडवे गाईले तरी खोटेच मनाला भावते
खोट्याने  काहीं ही साध्य होत नाही हे मनांत खोलवर ठसले  की मगच
मन खऱ्या च्या शोधात  धावते
-अरुण

बोधस्पर्शिका
***************
तहान असेल तर पाणी भेटेल, भूक असेल तर अन्न
ईश्वर न भेटे त्यांस .........जो केवळ शास्त्र -संपन्न
-अरुण

हिंदी और मराठी बोधस्पर्शिका
*****************************
चढ़ चक्के पर होत है ...दुनियाभर की सैर
जो चक्के में फँस गया उसकी ना कुई ख़ैर
--------------------------------------------
मन चाका सारखे गरगरत राहते
ध्यान अक्षल (axle) प्रमाणे स्थिर राहते
मनात गुंतला तो वाहून गेला
ध्यानात राहिला तो तरून गेला
-अरुण



































मराठी- प्रेमगीत
(माझ्या जुन्या गीतांपैकी)
१)
सजणा ! अपुली मान- मला तू, सजणा अपुली मान  
कधी कधी मी अशी एकटी
नदी तिरावर नदी सोबती
हृदय करून मोकळे तिला मी
करते अश्रु दान -  
सजणा ! अपुली मान- मला तू, सजणा अपुली मान
२)
नकोस ठेवू राग मनातुन
तुलाच स्मरते क्षणा क्षणातुन
स्वर प्रीतीचे तुझे न मिळता
सरेल जीवन-गान
सजणा ! अपुली मान- मला तू, सजणा अपुली मान
३)
घेरे मजला तिथेच वारा
जिथे खेळला नयन इशारा
स्मृती झोम्बुनी मला विचारी
कुठे तुझे ते प्राण

सजणा ! अपुली मान- मला तू, सजणा अपुली मान
-अरुण


मराठी लावणी
**************
घ्या ना विडा प्रीतीचा घ्या राया
(माझ्या जुन्या गीतांपैकी)

घ्या ना विडा प्रीतीचा घ्या राया
वैरी दुनिया ही समदी विसराया
१)
काळजाचे निवडले पानं
काथ इश्काचा पडला छानं
तापलेला जवानी चुना
भिजवली सुपारी मदनानं
आगवाणी लवंग जीभ जळवाया
घ्या ना विडा प्रीतीचा घ्या राया
२)
हातांचे तबक घ्या पुढे
खणखणले बांगडी चुडे
दाबा मिठ्ठी चा हा अडकिता
ताल उरातले धडधडे
लाल चुटटुक मन सारे रंगवाया
घ्या ना विडा प्रीतीचा घ्या राया
३)
पडु देवू नका कुठे डागं
समद्या गावात भडकेल आगं
तोंडो तोंडी बातं पसरलं
लोकं प्रीतीचा करतील रागं
लपवून प्रीती रस चघळाया
घ्या ना विडा प्रीतीचा घ्या राया
वैरी दुनिया ही समदी विसराया
-अरुण




मराठी  -भक्ती लावणी
*********************
दाटला जीवात माझ्या, एक प्रेमभाव रे
प्रीतीच्या तू देवता रे, पाव मला पाव रे
१)
देवळात मी प्रीती च्या लावली ही जीव-वात
शंख बोले घुंघरुत, झाला ढोलकी चा साथ
तुझ्या सावली साठी मी सोडीन हे गाव रे
प्रीतीच्या तू देवता रे ........
२)
प्रेम फासले अंगाला, ध्यान लावले प्रेमाचे
झाकल्या डोळ्यांना माझ्या स्वप्न दिसे मीलनाचे
सारे कांही विसरेन, नाही तुझे नाव रे
प्रीतीच्या तू देवता रे ........
३)
सांग केंव्हा खोलतो रे, दरवाज्या हृदयाचा
जीव पुढे टाकला मी, स्पर्श दे तुझ्या पायाचा
प्रेम केवळ प्रेम नाही, हाच भक्तीभाव रे
प्रीतीच्या तू देवता रे, पाव मला पाव रे
-अरुण

बोजड असले तरी....लिहावेसे वाटले
**********************************
अस्तित्वाला मीत्वा चा भ्रम होतो
मीत्वा ला होणाऱ्या सर्व जाणीवांत
भ्रम सक्रीयच राहतो
अस्तित्व जेवढे सावध राहील
मीत्व तेवढेच दुबळे होईल
अरुण

एक चिंतन गझल
******************
आकाश संकोचणे हा आघात आहे, आता
विव्हळत बसणे हाच प्रघात आहे

भ्रमाचा एक थेंबच ओघळला होता तेंव्हा
जीवन अख्खे अता भ्रम- प्रपात आहे

धुरात आगीच्या जो भुललो.. तो मी
आगीला विसरण्यात निष्णात आहे

सत्य भूमीवर पसरून आहे हा जो पसारा
असत्य त्या वरलेच रोप.. त्याचेच झाड आहे

'लयभारी' बोलतोय् हा आरोप खरा असला
तरी भारीपण जाण्यास ऐकणाराच जबाबदार आहे
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
अख्खे जगत अस्तित्व
नेहमीच आनंदात आहे
तुकड्यात उतरले की
फक्त संवादात आहे
अरुण

बोधस्पर्शिका
***************
शब्द जे दाखवत आहेत, ते बघायचे आहे
परंतु, शब्दांनाच बघत बसणारे अनेक आहेत
शब्द बोधदायी असतात... संचनीय नाहीत
-अरुण

हिंदी और मराठी बोधस्पर्शिका
*****************************
चढ़ चक्के पर होत है ...दुनियाभर की सैर
जो चक्के में फँस गया उसकी ना कुई ख़ैर
--------------------------------------------
मन चाका सारखे गरगरत राहते
ध्यान अक्षल (axle) प्रमाणे स्थिर राहते
मनात गुंतला तो वाहून गेला
ध्यानात राहिला तो तरून गेला
-------------------------------------------
-अरुण

बोधस्पर्शिका
*****************
कांही डोळ्यां समोर असल्याने दिसते
तर कांही डोळ्यां पासुन लपते
दिसत नसणाऱ्या चे ही भान, ज्यांना
त्यानांच 'पूर्ण' उमजते
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
पूर्व दिशा कोणती दिसल्यावरच
पश्चिम कोणती हे ठरते -
दोन गोष्टी विरुद्ध दिसल्या तरी मुळात
त्या एकाचीच दोन टोके असतात
-अरुण








बोधस्पर्शिका
****************
अबोध बालकांच्या प्रश्नांना
बोधदायी उत्तरे हवी,
ज्ञानदायी उत्तरे देऊन आपण
आपले अज्ञान झाकतो आणि
त्यांच्यातली निरागसता संपवतो
-अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
सकाळच्या वर्तमान-पत्रांचा गठ्ठा
सायंकाळी रद्दीत दिसतो
माणूस मात्र वर्तमानाला उसवून
कालचीच बात उगाळत बसतो
-अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
माणुस अंधारात वाट चाचपतो
आणि उजेडात गोंधळतो की ....ही वाट पकडावी की ती?
स्वत: प्रकाशला की वाटच बनतो...
मग चाचपणे ही नाही अन् गोंधळणे ही नाही
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
कांही ही बघा, केंव्हा ही बघा
बघणारा लागतो
बघणारा नाही.. तरी ही ही बघणे,
या साठी
'मी' विरून जावा लागतो
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
मानसशास्त्र अर्ध-जागृत लोकांचे
मनो विकार दूर करते
बोध-स्पर्श  (अंतर्ज्ञान)-
माणसाला खाडकन पूर्ण जागा करते
अरुण




बोधस्पर्शिका
*************
घेतलेला अनुभव
शब्दातुन सांगितला तरी
ते शब्द वाचुन वा ऐकुन
अनुभव घेता येत नाही
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
असत्या ला सत्य उमजणे शक्य नाही
तर सत्या ला विकृत किंवा असत्य होता येत नाही
तरी ही संस्कारित किंवा कृत्रिम माणूस
सत्या चा शोध घेतोय्.. आणि
सत्याला व्यवहारात (असत्यात) आणू पाहतोय्
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
शून्य झाला त्याला
संख्यां चा होतो अनुभव
जो जाणतो केवळ संख्या
त्याला शून्याचा फक्त अनुमान
अरुण

मराठी-उर्दू - मिश्र शायरी
************************
जीतेजी खुदची मौत बघणे किती बामुश्कील
धावती गाडी, तिचे चाक बदलणे जैसे
-अरुण

जीतेजी खुदची मौत बघणे किती बामुश्कील = दुनियादारीत वावरत असता अहंकार निष्क्रिय होणे किती कठीण
धावत्या गाडीचे चाक बदलण्या सारखे आहे हे.

बोधस्पर्शिका
*************
विचार कधीच थांबत नाहीत
गतिमान असतात.
अशा न थांबणाऱ्या विचारांतुनच...
विचारक वेगळा असल्याचा भास होतो.
अरुण






बोधस्पर्शिका
*************
असत्य पूर्णत: ओळखणे
माणसा ला शक्य आहे
परंतु सत्य उमजणे
माणसा च्या हातात नाही
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
'मी' ला  जे वाटते
तसेच घडवू शकण्याचे स्वातंत्र्य
प्रत्येकाला हवे आहे.
परंतु 'मी' कोण आणि त्याला अत्ता
अमुकच घडावे असे कां वाटते आहे ?....हे स्पष्टपणे बघू शकण्याचे स्वातंत्र्य ....
आपल्या कडे नाही... हे ज्याला दिसुन आले, तोच अंतर शोधास प्रेरित होतो
- अरुण

बोधस्पर्शिका
***************
जे बालका प्रमाणे
अबोध-अजाण मना चे असतात
कोणी किती दुखावले तरी दुखावत नाहीत
जे ताठर व मतलबी मनाने जगत असतात,
कधी कोण दुखावेल.. या भीतीतुन
मुक्त राहत नाहीत
अरुण
दोहा
-----
माटी कभी न टूटती, घट माटी का टूट
जो माटी बनकर रहे, टूट सके ना फूट
अरुण

बोधस्पर्शिका
***************
नीतिमत्तावाद्यांनी जर
जग निर्मिले असते तर
गुलाबाला काटे नसते
आणि कमळ
शुद्ध निर्मल पाण्यातच
उगवले असते
-अरुण


बोधस्पर्शिका
**************
विचारलेला प्रश्न आणि येणारे उत्तर
या मधे लोपणाऱ्या काळा चे
दुसरे नांव आहे........विचार
अरुण


बोधस्पर्शिका
**************
इच्छा म्हणजे अभाव
अभाव म्हणजे असमाधान
या उलट
संतोष म्हणजे निरिच्छता
म्हणजेच तृप्ति......असेच
परम समाधान म्हणजे समाधि
अरुण

दोन मराठी शेर
****************
मी बदलतो सतत अपले पिंजरे
मुक्तता फसवी कधी सरणार नाही
------------------
बावटे पाहून दुबळ्यांच्या करी
वाघ वखवखला कधी पळणार नाही
अरुण
बोधस्पर्शिका
***************
वाऱ्यावर काढीतो
वाऱ्याच्याच रेषा
संसार ह्या रेषांचाच तमाशा
अरुण
बोधस्पर्शिका
**************
सुखकर इच्छा... जी पूर्ण होण्या सारखी नाही, तिला
विश्वास रुपाने मनांत बाळगून, माणूस खोटे समाधान मानून घेतो.
'देव' ही....अशीच एक इच्छा आहे.

पेज ३० पर्यंत

बोधस्पर्शिका
**************
फ्लायओव्हर वरुन जाणे.....
म्हणजे गल्ल्या-बोळी-गर्दी चुकवत पोहचणे
इकडून तिकडे
तसेच अवधानात.... वावरत असताना
जाळे विचारांचे...... न पकडे
अरुण


बोधस्पर्शिका
*************
विचारात हजर होणे
म्हणजे अस्तित्वाचा विसर पडणे
अस्तितवात रमणे म्हणजे
विचारांच्या पकडीतुन बाहेर पडणे
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
मृत्यु ही उत्सवी
-------------------
गर्द दाट जंगलात झाडे अचानक कोसळतात किंवा सरून
देह खाली ठेवतात तेंव्हा...
कोणी ही त्यांच्यासाठी रडत नसतं... कारण ..
यामुळे निसर्ग न कांही गमवतो न कांही वेगळे घडते
त्याच्यासाठी

ठेपाळलेल्या झाडां चा कण न् कण
मातीत मिसळतो..... आणि एक वेगळाच गंध
फुलवतो ......आणि जामुळे आसमंत....
प्रत्त्येक नव्या क्षणात नव्याने जिवंत होत राहतो......
जंगलात मृत्युही उत्सवी ठरतो
अरुणख
बोधस्पर्शिका
***************
सुबह ओंघता सोये वो तो, रात में दिन का मान धरे
पत्थर में हैं प्राण, न देखे, प्राण रचे......सम्मान करे
अरुण
----------
दिवसाची 'जाग' न बघतां...झोपत राहणारा
रात्रीलाच दिवस समजुन ......जागत राहतो
दगडात ही प्राण आहेत.. ......हे न बघणारा
दगडाला कोरुन....... ..त्याला पूजत राहतो
- अरुण
बोधस्पर्शिका
************
सत्य हा शोधाचा विषय
फक्त असत्यासाठीच
सत्याला शोधायचे नसते
कांहीच
अरुण



बोधस्पर्शिका
************
एकदा कुणी सत्य खुणवुन दाविले
बस ......खुणांना सर्व पूजत राहिले
अरुण

बोधस्पर्शिका
****************
अखिल मानवा च्या सुख दुःखावर
होणारी गहन विचारणा... म्हणजेच चिंतन
फक्त वैयक्तिक सुख दुःखा च्या भोवती
चालणारा विचार ..... म्हणजे चिंता
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
हे विचित्र नाही का ? की
तोकडे, तुरळक संकुचित मन
शोधत राही
सुख... शांति..... अमन
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
माणसातली गुलामीच त्याला
मुक्ती साठी
एखाद्या गुरू चा शोध
घ्यायला लावते
आणि त्याला बंधनातच ठेवते
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
स्पष्ट दृष्टी आणि विवेक... मिसळले की
प्रेम फळते
स्वार्थ दृष्टी अन् बुद्धी.... भेटली की
कपट घडते
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
आरसा कधी पण त्यांत पडणाऱ्या प्रतिबिंबाना
बघत नसतो
मी मात्र आंतल्या.... प्रतिमांशीच
खेळत असतो
अरुण


बोधस्पर्शिका
**************
कांहीच स्थिर नाही इथे ......
धावत्या नदी सवेच धावतो किनारा
श्वांस घाट.. तरी करतो प्रवास
अन् जीवन क्षणधारा
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
शिजल्या शिवाय ...तांदुळ
तो भात होत नाही
पिकल्या शिवाय ..... शिष्यत्व
त्याला गुरू भेटत नाही
अरुण
बोधस्पर्शिका
************
आपण मनाने जागतो
मनावर जागत नाही
स्वप्न बघतो
स्वप्नाला बघत नाही
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
हजार गोष्टी एकत्र येतात
अन् ती एकच वस्तु आहे ....असे भासवतात
माणूस सुद्धा अनेक अनेक गोष्टीं चे
एकवटलेले रूप आहे
अरुण

बोधस्पर्शिका
************
सर्वात जास्त लवचिक काय?......
तर ती असते कल्पना.....
तिला एखाद्या बी पेक्षा ही लहान
आणि एखाद्या विशाल वृक्षाहुन ही विशाल
सहज करता येते
एकदाका विचारात शिरली की
की तिला घालवता येत नाही
अरुण

बोधस्पर्शिका
************
गुंत्यात गुंतलेला
गुंता सोडवू शकणार नाही
गुंतेपण स्पष्ट दिसले नाही तर
गुंत्या बाहेर येता येणार नाही
अरुण
बोधस्पर्शिका
**************
'मी हिंदू' किंवा 'मी मुस्लिम'
ही माणसाची ओळख नव्हे
तो कोणात्या गर्दीत राहत आला
त्याचा हा इतिहास आहे
अरुण
बोधस्पर्शिका
************
माझी आई, माझे बाबा
माझे अंगण, माझा खेळ......
असे म्हणणारे बालक मोठे झाले की
माझा धर्म.. माझी जात, माझा देश...
असलेच काहीतरी बडबडायला लागते
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
हे खरे नाही का की ?.......
समोर चा माणुस किंवा घटना डोळ्यांना जशी दिसते
आपण त्या प्रमाणे वागत नसतो.....
माणुस किंवा घटना मनाला जशी वाटते
त्या अनुसारच आपण तिच्याशी वागतो
अरुण
बोधस्पर्शिका
**************
पाणी पिण्याचे सुख
तहानेलाच कळते
म्हणुनच कदाचित
तहान लागते
अरुण
बोधस्पर्शिका
************
देव असेल... नसेल
सांगता येत नाही
'मी' नाही
हे मात्र निश्चित
अरुण





बोधस्पर्शिका
*************
एका स्पष्ट-गहन दृष्टीक्षेपात होते
सत्य-दर्शन .....
तुकड्या तुकड्या नी घडते
अध्ययन
ज्यांना हे ही कठीण ते करतात
पारायण
ज्यांना यात ही रस नाही
ते करतात फक्त सत्या बद्दल च्या
रुचि चे प्रदर्शन
-अरुण

बोधस्पर्शिका
***************
डोळ्यांनी आपण बघतो ....ऐकत नाही
कानांनी ऐकतो.................बघत नाही
मग ह्रदयाचे  जे काम तिथे
बुद्धी ला कां घुसवायचे ?
-अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
जो आपला असतो
त्याच्याशी मोह जडतो..की
ज्याच्याशी मोह जडतो
तो आपला वाटतो ?
अरुण

बोधस्पर्शिका
************
मना च्या अभिव्यक्तीस रोखून धरणे
म्हणजे मौन नाही
अ-मन होणे म्हणजेच मौन
-अरुण











एकदा गझल करण्या चे ठरवले मी
********************************
एकदा गझल करण्या चे ठरवले मी
छान छान काफिये....... मिरवले मी

आशयाचे काय?  कोणास कळतो?
काफियांशीच .....संधान जुळवले मी

पकडली  लय घट्ट गझले ची अन्
लयीलाच..........खोल रुजवले मी

व्याकरण म्हणजेच गझल हे समज़ुन
आशया चे .......भान गमवले मी

'बडे बडे' असेच  पण रिवाज म्हणुन
त्यांचेही मुशायरे........पचवले  मी

अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
बालमुखातुन सत्य बाहेर पड़ते,
संस्कार त्याला लपवण्याचे काम करतात
अरुण

बोधस्पर्शिका
************
परिश्रमा नंतर आराम
आणि आरामा नंतर परिश्रम...
गोड वाटतात
अन्यथा दोन्ही ही कंटाळवाणेच
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
"एकच वस्तु, प्रसंग किंवा घटने चे स्वरूप
वेगवेगळ्या जागुन वेगवेगळे दिसत असते" ....
हे नीट जाणून घेत जर दुसऱ्या चे मत ऐकले
तर ते मत अगदीच चुकीचे आहे असे वाटत नाही
अरुण







बोधस्पर्शिका
**************
फक्त एकच श्वासाचे
अंतर पार करतो
आणि प्राणी....
होत्याचा नव्हता होतो
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
जर सावली पडली असेल तर......
ती गेल्या शिवाय भूमि उजळ होणार कशी ?
अन् ती सावली बघणाऱ्याचीच पडत असेल तर
बघणारा ती मिटविणार कशी ?
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
एकच कल्पना किंवा स्वप्न
वारंवार सुचत किंवा बघत राहिल्याने,
ती कल्पना (स्वप्न) वास्तव वाटयला लागते आणि
तिच्यावर विश्वास जडतो
अरुण

सहजच...
***********
समुहात राहुन संवादक्षम जीवन जगणे
सोयीचे व सुरक्षित व्हावे
म्हणुनच कदाचित....
मानव शरीरात मन उद्भवले आणि मग पुढे....मनातल्या
'स्मृती-स्वप्न' सुविधेचे प्रमाण बिघडल्यामुळे मनाचे
'सुखावणे- दुखावणे'
सुरू झाले असावे
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
प्रत्येक सोयी चा वापर जर बेसावधपणे झाला तर
ती मोठी गैरसोय होऊन बसते.....
गाफिल राहुन स्मृती चा वापर होत असल्यानेच
जीवन संभ्रमित होताना दिसते
अरुण




बोधस्पर्शिका
*************
धावत्या वाऱ्या ने
नदीच्या पाण्यात तरंग उठतात.
माणसाचे प्रयत्न तरंग थांबवू लागले तर तरंग अधिकच गतिशील होतील.
असेच, मनाची शांतता ही माणसाच्या नियंत्रणात नाही.
वारा थांबला की तरंग थांबतात. तसेच 'मी' विसावला
तरच मन विसावणार
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
भुईवर आदळताच
चेंडू उंच उसळतो.....
माणसाचे सर्व उच्च आदर्श
वरवरच झेलले जातात
आणि अखेर भुईवर येऊन आपटतात
अरुण
बोधस्पर्शिका (मराठी)
*******************
ध्यान व भान
-----------------
आहे त्या जागी व आहे त्या क्षणावरच
ध्यान स्थिरावलेले बरे
तसेच भविष्याचे व गतकालाचे भान असणे,
केंव्हाही जगण्यास सोयीचे
थोडक्यात-
दूरदृष्टी हवी...... दूरचिंता नको
गताचे भान हवे.....केवळ संदर्भा साठी,
चघळत राहण्यासाठी नको
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
केंद्रीत व अकेंद्रीत नजर
--------------------------
ज्याला कांही घडवायचे आहे
तो आपल्या कृती कडे  लक्ष केंद्रीत करतो
ज्याला स्वत: सकट सर्वत्राची घडण...
होताना बघायची आहे.
त्याची नजर एकाच वेळी सर्वत्र असते
- अरुण



बोधस्पर्शिका
**************
जन्माच्या वेळी प्रत्येक जण असतो
सकल, निनावी, पूर्ण, समाधानी....
पण ओळख मिळताच तो होतो
वेगळा....परिचित...आंशिक, अतृप्त....
अरुण

आज लिखे गये शेर (हिंदी)
*********************
नज़र के दायरे में ...जो भी आते एक हैं
नज़र गर आसमां हो, रात दिन सब एक हैं

मंझधार तक  पहुंचकर स्वयं को भूल जाना
आसां नही है ............खुदा से रूबरू होना

हर कोई आइने के सामने, हटना नही चाहता
जहाँ भी जाता उसे .......साथ साथ ले जाता

एहसास के जर्रों पे तजुर्बों की जमी धूल
जिंदगी.. खिदमत-ए- माज़ी में ही मश्गूल
 - अरुण

बोधस्पर्शिका
***************
खरे तर ज्याच्याशी संपर्क तुटतो
तो गेल्यातच जमा असतो
तरीही मृत्यू मुळे जो दुरावतो
त्याचा वियोग असहनीय होतो
-अरुण


















बोधस्पर्शिका  आणि हिंदी शेर
****************************
बोधस्पर्शिका
---------------
इच्छा..... ही ऊर्जेला सक्रीय
करणारी प्रेरणा असुन
ती सर्वांचे हित साधते की अहित
हे इच्छे च्या स्वरूपा वर अवलंबुन आहे.
उपाशी पोटाची भूक आणि अप्पलपोट्याची भूक
सारखी नाही
--------------

बोधस्पर्शिका
*************
एकच चित्र...त्यात
एकदा हरण चालतय् असे दिसते....तर
एकदा  शिकारी दिसतोय
आणि म्हणुनच तिथे त्या चित्रा कडे बघताना
शिकारी आणि हरण
वेग वेगळे आहेत....असा भ्रम तयार होतो
अरुण
आज पासुन लिखाण एक वेगळ्या तऱ्हेने
सादर करत आहे
-----------------------------------------


हिंदी शेर आणि मराठीतून त्याचा बोधस्पर्श
**************************************
किसीपर तो भरोसा करना होगा
अब जो घर से आ गया हूँ निकलकर
------
मराठी बोधस्पर्श
**************
'वेगळेपण' उद्भवले आणि माणूस नेहमी करता असुरक्षा भावाने ग्रासला गेला. अता कुणावर तरी श्रद्धा ठेवणे भाग आहे
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

एक ग़लती की वजह से इतनी सारी जहमतें
बूँद ने अपने को सागर से अलहिदा कर लिया
-------
मराठी बोधस्पर्श
**************
चूक ही ....की माणूस स्वत:चे सृष्टीरूप न बघता आपले  स्वतंत्र व्यक्तीरूप बघतो, आणि या भ्रमामुळेच अनेक संघर्ष व विंवचनांना तोंड द्यावे लागत आहे.
अरुण


हिंदी शेर आणि मराठीतून  त्याचा बोधस्पर्श
**************************************
दूर की शुरुवात होती अपने घर से ही, मगर
घर को तो देखा नही ब्रह्मांड की बातें करें
-----
मराठी बोधस्पर्श
**************
आपले स्वरूप काय हे न बघताच परमअवस्था, ब्रह्मचैतन्य आणि अशाच कल्पनांच्या मागे धावणे शुद्ध नादानी आहे
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

बिना तोड़े दिवारों को मिले मुक्ती, वही  मुक्ती
"दिवारें तोड़ने का ख़्याल" भी दीवार ही तो है
-------
मराठी बोधस्पर्श
**************
मानसिक बंधनांतुन मुक्त होणे म्हणजे कैदेतून मुक्त होण्या सारखे नाही...भिंती ओलांडून किंवा तोडून बाहेर पडणे नाही. हे बंधन अदृश्य असते, मन व विचारांनी निर्मिलेले असते. मुक्तीचा विचार देखील बंधन कारकच ठरतो. जागेपणा च्या ज्ञान प्रकाशातच अशी अज्ञान-बंधने विरतात
अरुण

मराठी होडी गीत

होडी चालली पाण्यावर
मन उडतय वाऱ्यावर
डोळे जडुनी ताऱ्यांवर – राहे
ऊंच ऊंच हिंडोळे, अधरावर लय डोले
लाटांवर स्वप्न धुंद वाहे वाहे वाहे वाहे
१
दरियातली प्राणांच्या, दरियावर किरणांच्या
चकाकल्या चांदेरी माळा
नभ दुधाळ रांगोळी, सागरात काळी निळी
क्षितिजाचा रंग नव निराळा
होडी चालली पाण्यावर ................  
२
पाण्याच्या मिठीतुनी, गगन त्यात बुडुनी रमी
बोलऽवितो दूसरा किनारा