१ दिसम्बर

बोधस्पर्शिका
************
ह्या क्षणातला 'मी'.....
त्या क्षणात टिकत नसतो
दोन क्षणातले अंतर
दिसुन येत नसल्याने....
लहानपणाचा 'मी'
अजुन जिवंत आहे
असा भास होतो
अरुण





बोधस्पर्शिका
*************
विश्वास ठेवणे आणि
विश्वास असणे...हे दोन्ही
वेगवेगळे
पहिले....डोळे मिटुन चालण्या सारखे..तर
दुसरे... पायाखालची वाट स्पष्ट बघत चालण्या सारखे
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
मुळात,
माणसा माणसातलं नातं
ह्रदयाचं नातं
मन शिरलं त्यात की ते बनतं
स्वार्थाचं नातं
अरुण

बोधस्पर्शिका
************
प्रत्येक क्षण
जागच्याजागीच
घडत आहे
मनास वाटे उगा की ते
पुढे सरत आहे
अरुण

बोधस्पर्शिका
*************
"माझे शरीर माझ्याच मालकी चे"-
असा अभिमान बाळगणारे ही
दुसऱ्यांच्या मनाप्रमाणे
म्हणजेच
दुसऱ्यांच्या आधीन राहुन वागताना
दिसतात
ज्यांना हे शरीर व मन
हे दोन्हीही
आपले नाही अशी दृष्टी मिळते,
तेच खरे खुरे मुक्त
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
शब्दांत अर्थ भरून
शब्दांच्या डब्या साठवून ठेवणे...
हे काम डोक्याचे
पण त्यातला अर्थ शोषून घेऊन
डब्या टाकून देणे.....
हे काम ह्रदयाचे
अरुण

बोधस्पर्शिका
**************
जे दिसण्या सारखे आहे ते
डोळ्यांनी बघतां येते, हे खरे...
पण जे अस्तित्वातच नाही
ते ही मनांत असल्या सारखे बनुन
नुसते वावरतच नाही तर
मनाकडुन वापरले ही जाते
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
कल्पना सगुणाचीच
घडते
कल्पना ओसरताच
निर्गुण कळते
अरुण
बोधस्पर्शिका
**************
कुणाला ज्ञान हवे
मेंदूतील कचरा
साफ करण्या साठी
तर कुणाला ...मेंदूत ज्ञानाचे
प्रदर्शन भरवण्यासाठी
- अरुण
बोधस्पर्शिका
**************
बीज रुजवायचे आणि
झाड़ उगवण्याची प्रतिक्षा करायची -
हे चुकीचे नाही.
परंतु झाड उगवेलच-
अशा प्रकार च्या खात्रीची अपेक्षा करणे-
चुकी चे ठरू शकते
- अरुण






बोधस्पर्शिका
*************
आपण जे जीवन
जगत आहोत
ते रचलेले जीवन आहे
जे जीवन आपणांत आहे
तेच असलेले जीवन आहे
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
जो आपल्या श्वासांवर स्थिरावलेला...
त्याला आशा अन् निराशेचा चालू असणारा संघर्ष
स्पष्ट दिसत असतो, परंतु
जो आशा-निराशेत गुंतलेला....
त्याला आपल्या श्वासांचाही पत्ता नसतो
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
माणसे एकच जगात..
एकच धरणीवर जगत असली तरी
कल्पनेत किंवा मनाने,
प्रत्येकाचे जग किंवा देश निराळा आहे.
हे काल्पनिक निराळेपणच तर....
जगातील अनेक संघर्षांचे बीज नसेल?
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
पंखा चालू झाला की
हवा चालते पण
ती हवा पंख्या ची नसते
मेंदू मुळे मन धावते पण
मन मेंदु चे नसतेक
अरुण
बोधस्पर्शिका
*************
शिक्षण आत्मकेंद्रित मनोवृत्तीच्या
पोषणासाठी  की
सकलाशी एकरूप होण्यासाठी.....
हे नीट स्पष्ट होते ज्याला,
तोच अचूक शिक्षण देतो,
बाकी सर्व फक्त गरजे पुरतेच
अरुण


बोधस्पर्शिका
**************
सावली कोणती किंवा कोणाचीही असो,
अस्तित्वात नसते परंतु
मग ती कां दिसते?-

ध्यानात आणले तर दिसुन येईल की
जेवढ्या जागेवर ऊन किंवा उजेड पोहचले नाही
ती जागा वेगळी दिसते आणि दिसण्यातलल्या ह्या वेगळेपणालाच
सावली म्हणतात

सावली म्हणुन असे कोणतेही स्वतंत्र अस्तित्व नाही
- अरुण